Her şeyin “baht meselesi” olduğuna şüphem yok artık. Ama iyi ama kötü, ama tatlı ama acı. Nedir baht benim için? Lütûf, hediye, kader, tâlih, acizlik, hiçlik, sürpriz vs. bütün bu mânâlar var “baht” kelimesinin içinde, öyle hissediyorum. İradeyi iptal eden bir muamma olarak değil, ancak hayret, hürmet ve haşyet penceresinden seyredilebilecek eşsiz bir güzellik olarak ele alıyorum baht meselesini. Bir “hiç” hükmündeki insanın, zevali olmayan o eşsiz sevgilinin lütfuyla “hep”kılınışının tarif edilemez neşesidir, kalbi yakıp yandıran coşkusudur baht meselesi. Hiçbir “şey” değilken yaratılmış olduğumuzun sevinci, bir mucize olarak yaşatılmanın şükrü ve ilahi kudret karşısında iki büklüm olmanın çaresiz ifadesidir baht meselesi.

İşte bu yüzden, “yaşadım ve yazdım” diyemeyeceğim, “yaşattı Rabbimiz, yazmayı da nasip etti” demek geliyor içimden. Her şey bir lütuf, her şey O’nun ikramı, tüm güzellikler O’nun hediyesi.